Predikantenbegeleiding

Waarom?
Als man of vrouw in dienst van de Kerk kan je behoorlijk uitgeput raken. Je geeft volop, maar je krijgt er niet altijd voldoening voor terug en soms ervaar je ook tegenwerking. Of je komt in conflict met je thuissituatie, omdat je te veel op de kerk gericht bent terwijl ze je thuis ook nodig hebben. Menig predikantengezin loopt hier tegenaan. Privé en werk lopen vaak compleet door elkaar en de gemeente heeft niet altijd een reële verwachting van de predikant. Je kan gedesillusioneerd raken, omdat je meende het goede te doen voor Gods gemeente.
Of  misschien zijn het je eigen beperkingen waar je tegenaan loopt en waardoor het leven als voorganger je zwaar valt. Want wie is er nu voor jou?
Mijn voorgangersbegeleiding is door mij hiervoor in het leven geroepen. Ik heb zelf veel affiniteit met de kerk en ben door mijn taken daar altijd intensief betrokken geweest bij het leven van de predikant. Ik heb mee gedaan met een groep predikanten die zelf begeleiders werden. Ook in mijn praktijk heb ik al diverse predikanten mogen begeleiden op weg naar een herstel vanuit burnout, het zoeken naar een balans, het hervinden van de eigen omgang met God of naar een gezond omgaan met de eigen tekortkomingen.
Je bent een gewoon mens en alles wat een ander kan overkomen kan jou ook overkomen. En alles waar een mens over struikelen kan, kan jou ook goed in de weg zitten. Dat wordt wel eens vergeten. Dan heb je het ook nodig om te mogen ontvangen.
Bij de predikantenbegeleiding mag je je verhaal vertellen en zoeken we wat je het hardste nodig hebt in deze fase van je leven en je dienstbaar zijn. Soms is dat een werken aan jezelf, een sabbatical, kort of lang, soms het zoeken naar andere vervullingen naast je ambt. En soms een hele nieuwe ervaring met onze grote God.
Kom gerust als je je zorgen wilt delen en je leven tegen het licht (Licht) wilt houden. Ik wil er graag voor je zijn. Vanuit mijn professie, maar ook vanuit mijn betrokken zijn op de kerk en haar werkers.

 

Vragen en Antwoorden

    test
    test
    Ik ben predikant in een middelgrote gemeente. We hebben een fijne kerkenraad en de verantwoordelijkheden worden zo goed mogelijk verdeeld. Toch loop ik in toenemende mate tegen mezelf en mijn grenzen aan. Er spelen ook wel vervelende zaken tussen gemeenteleden onderling waar ik een soort “partij” geworden ben. Ik ben doodmoe. Wat moet ik?

    Een predikant heeft een prachtige baan, maar soms wel een erg ingewikkelde. Als ik je vraag zo beluister word je een speelbal tussen gemeenteleden onderling en dat betekent sowieso dat je het nooit voor iedereen goed kan doen. En dat is maar één facet van je predikantschap. Wanneer je fysieke klachten ervaart is er in elk geval een goede reden om naar de huisarts te gaan. Want het is altijd verstandig om andere oorzaken uit te sluiten. En verder zou het goed zijn als je gaat kijken waarom je je laat inzetten in die onderlinge strijd. Het kan te maken hebben met je eigen valkuilen, zoals we die allemaal hebben. Maar onbewust zetten we voor dingen zelf de toon, laten we ons gebruiken of zelfs misbruiken voor het doel van de ander. En voordat je het weet is er een nieuw patroon ontstaan waar je niet van loskomt. Niet doen dus! Goed kijken wat er bij jezelf onder ligt voordat je verder mee gaat in de hele strijd.

    Ik ben geen predikant, maar predikantsvrouw. Ik heb het echt moeilijk met de situatie van het werk van de kerk hier. Het gaat altijd voor, de kinderen hebben nooit eens rustig tijd met hun vader, behalve op zaterdagmiddag. Maar ja, dan moet er gesport worden en geklust enz. Ik voel me zelf ook een aanhangsel van hem en ik snap best dat ik een aparte rol heb. Maar soms heb ik echt geen zin meer in die hele kerk. Ik voel me daar ook schuldig om, want ik wist toch dat dit zijn roeping was toen ik met hem trouwde. We zijn 11 jaar getrouwd en bijna al die jaren is hij predikant. Maar het valt me echt tegen. Ik heb het gevoel dat de balans helemaal weg is. Hij lijkt ook niet te snappen hoe het voor mij voelt, want hij zegt steeds: “ja meisje, ik moet wel, ik kan de mensen niet alleen laten”. Toch zie ik dat het met hem ook niet altijd goed gaat. Hoe moet ik een gesprek met hem hierover voeren?

    Ja, de kerk gaat altijd voor, dat is een bekend verschijnsel bij voorgangers. En ik denk dat een goed gesprek heel zinvol kan zijn. Zorg in elk geval dat jullie niet tegenover elkaar komen te staan. Jij tegenover hem en de kerk. Je bent samen aan dit avontuur met God begonnen, dus moet je samen met Hem er ook uitkomen. Dat kan alleen wanneer je jezelf kwetsbaar opstelt en open. Ga niet in de aanval maar geef aan dat je niet meer kan op deze manier. Plan gewoon een tijd in de agenda die voor jullie is, waarin je niet gestoord mag worden. Ga desnoods buitenshuis en zet de telefoon uit. Zeg dat ook tegen hem. Vraag aan hem hoe hij een verandering voor zich ziet. En spreek af dat je samen niet in de verdediging of de aanval gaat, maar dat je allebei benoemt wat je zorgen baart. Probeer samen te ontdekken hoe het komt dat hij geen weerstand kan bieden aan het gemeentewerk en daaraan steeds voorrang geeft boven jou en de kinderen. Probeer niet in de aanval te gaan, maar zoek naar patronen die hij heeft, waardoor hij niet kan weigeren. Of is er bij jou iets waardoor hij juist deze weg kiest? Heeft hij het gevoel dat je het niet meer meedraagt? Het kan soms zo gevoelig liggen en we zijn zo kwetsbaar tegenover elkaar. En kom je er niet uit, dan weet je me te vinden. Soms kan het inderdaad al helpen om eens te praten met iemand erbij die neutraal staat en die wel weet heeft van het ingewikkelde van het voorgangersgebeuren. Ik denk graag met jullie mee, zowel kerk als relaties hebben mijn hart.

    Ik ben een vrouwelijke predikant zonder partner. Ik doe mijn werk met hart en ziel, maar merk dat het pastoraat me toch wel heel zwaar valt. Ik kan het moeilijk loslaten en wil toch graag de mensen helpen. Dan heb je ook nog die eindeloze vergaderingen waarvan ik denk dat ze me best zouden kunnen missen. Ik werk in een gemeente met grote verschillen in beleving. Dat heeft me juist uitgedaagd toen ik deze baan aannam, maar het valt niet mee soms. Hoe kan ik met mijzelf omgaan, temeer daar de mensen blij zijn met hoe ik ben. Ik wil niet burnout raken, ben dat ook niet, maar het doet wel veel met me.

    Een gemeente leiden en dat zonder partner die je steunt en af en toe weghaalt bij je werk is niet zo eenvoudig. Ik vind het al knap dat je je realiseert dat je hiervan makkelijk burnout kan raken. Ik denk dat pastoraat zo boeiend is, omdat mensen met hun kwetsbaarheid komen. Maar van een predikant verwachten ze ook een beetje een oplossing. Daar verwachten ze een luisterend oor en een goed advies voor hun huwelijksproblemen, problemen met de opvoeding, met hun werk of met ziekte. Dat is niet eenvoudig. De valkuil is inderdaad dat je gaat “redden”. Dat ken je vast wel. Dat is namelijk een valkuil, ook voor mijn beroepsgroep. Natuurlijk is er veel verdriet waarin een luisterend oor nodig is. Maar dat kan ook genoeg zijn. Je kan de ziekte niet oplossen. Maar soms blijven mensen ook in hun situatie steken, omdat ze zelf geen verandering kunnen of willen aangaan. Daar moet je extra gaan oppassen voor dat “redden”. En wat al die vergaderingen betreft: ga het gesprek eens aan. Soms blijven kerken vasthouden aan een bepaalde vorm die helemaal niet persé nodig is. Praat eens met de kerkenraad of je wel echt overal bij moet zijn en leg uit waarom je dit vraagt. Misschien is het goed om eens wat te lezen over je eigen valkuilen in het leven. Waarom je niet kan loslaten bijvoorbeeld. Vaak is er in je eigen leven al iets gebeurd waardoor je dit niet kan. Een boekje over patronen doorbreken  kan misschien behulpzaam zijn hierbij. Je gaat je eigen patronen herkennen, maar misschien ook wel die van de ander. De breedte van de kerk maakt het inderdaad niet gemakkelijker, hoewel ook zeer uitdagend. Heel belangrijk is dan dat je je eigen vaste grond ontdekt en vasthoudt, én zorgt dat je daarin gevoed wordt. Zoek naar die plekken waar je mag bijkomen en opladen. Neem tijd en rust met God, al lijkt het moeilijk om daar tijd voor te maken. En zorg dat je naast je werk genoeg andere contacten hebt om mee te lachen en te huilen. Waar jij ook mag komen met je zorgen. En als je wilt ben je van harte welkom om eens uitgebreider te kijken naar oorzaak en gevolg. 

    Relatietherapie

    Pornoverslaving

    Rouw

    Burnout

    Faalangst

    Persoonlijke problematiek